Η γεωπολιτική σημασία του σχεδίου αυξάνεται λόγω της θέσης του Ιράκ.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται να προωθεί αθόρυβα ένα νέο ενεργειακό σχέδιο στρατηγικής σημασίας στο Ιράκ, με επίκεντρο το LNG, το οποίο θα μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή και να περιορίσει την επιρροή τόσο του Ιράν όσο και της Κίνας.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας φαινομενικά τεχνικός ενεργειακός σχεδιασμός: η κατασκευή του πρώτου τερματικού σταθμού εισαγωγής LNG στο Ιράκ, στον λιμένα Khor Al Zubair. Η λειτουργία του αναμένεται να ξεκινήσει το δεύτερο τρίμηνο του 2027.
Το έργο αναπτύσσεται, χρηματοδοτείται και θα λειτουργεί από την αμερικανική Excelerate Energy, η οποία ειδικεύεται στις πλωτές μονάδες αποθήκευσης και επαναεριοποίησης LNG.
Το πρώτο βήμα: ένα έργο 450 εκατ. δολαρίων
Η αρχική συμφωνία με το ιρακινό υπουργείο Ηλεκτρισμού προβλέπει προϋπολογισμό περίπου 450 εκατ. δολαρίων, αν και σύμφωνα με πηγή που επικαλείται το OilPrice, το ποσό αυτό ενδέχεται να αποτελέσει μόνο την αφετηρία.
Η Excelerate θα έχει ουσιαστικά τον πλήρη έλεγχο της εμπορικής ανάπτυξης της πλωτής υποδομής LNG, αναλαμβάνοντας έργα μηχανικής, προμήθειες, εκβάθυνση, διαμόρφωση του χώρου και αναβάθμιση των λιμενικών εγκαταστάσεων.
Ο σταθμός έχει σχεδιαστεί αρχικά για δυναμικότητα επαναεριοποίησης 500 εκατ. κυβικών ποδών ημερησίως, ενώ το Ιράκ έχει δεσμευτεί για ελάχιστη ημερήσια παραλαβή 250 εκατ. κυβικών ποδών.
Πρόκειται δηλαδή για κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή ενεργειακή επένδυση.
Το LNG ως «όπλο» της Ουάσιγκτον
Το OilPrice υποστηρίζει ότι η Ουάσιγκτον βλέπει το Ιράκ ως κρίσιμο πεδίο για την ανατροπή των σημερινών συσχετισμών στη Μέση Ανατολή.
Το Ιράκ παραμένει βαθιά συνδεδεμένο με το Ιράν σε οικονομικό, πολιτικό, στρατιωτικό και θρησκευτικό επίπεδο, ενώ ταυτόχρονα η Κίνα έχει αυξήσει δραματικά την παρουσία της μέσω συμφωνιών για πετρέλαιο, υποδομές και επενδύσεις.
Η αμερικανική στρατηγική, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι να χαλαρώσει τον δεσμό Βαγδάτης–Τεχεράνης και παράλληλα να περιορίσει την κινεζική διείσδυση.
Και το LNG μπορεί να αποτελέσει το βασικό εργαλείο.
Περισσότερο από το 90% των κρατικών εσόδων του Ιράκ εξακολουθεί να προέρχεται από πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Επομένως, όποιος αποκτά σημαντικό ρόλο στις ενεργειακές υποδομές της χώρας αποκτά δυνητικά και μεγαλύτερη επιρροή στις οικονομικές και γεωπολιτικές επιλογές της.
Στόχος: να σπάσει ο άξονας Ιράν–Ιράκ–Κίνας
Η Κίνα έχει οικοδομήσει ισχυρούς δεσμούς τόσο με το Ιράν όσο και με το Ιράκ.
Η συμφωνία Ιράν–Κίνας για 25 χρόνια και οι αντίστοιχες συμφωνίες του Πεκίνου με τη Βαγδάτη έχουν δημιουργήσει ένα ευρύ δίκτυο οικονομικών και ενεργειακών σχέσεων.
Η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το δημοσίευμα, επιχειρεί να κάνει το αντίστροφο: να μετατρέψει το Ιράκ από κρίκο της κινεζοϊρανικής επιρροής σε αμερικανικό ενεργειακό εταίρο.
Το LNG αποτελεί ιδανικό εργαλείο γι' αυτόν τον σκοπό, καθώς η ενεργειακή ασφάλεια έχει αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη σημασία μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Ο παράγοντας Hormuz
Η γεωπολιτική σημασία του σχεδίου αυξάνεται λόγω της θέσης του Ιράκ.
Ο Περσικός Κόλπος και τα ενεργειακά περάσματα της περιοχής βρίσκονται στο επίκεντρο της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου και LNG.
Το Ιράν έχει σημαντική επιρροή στα Στενά του Hormuz, ενώ η κατάσταση στην Ερυθρά Θάλασσα και στο Bab el-Mandeb έχει προσθέσει ακόμη έναν κρίσιμο παράγοντα κινδύνου για τις παγκόσμιες ενεργειακές ροές.
Σε αυτό το περιβάλλον, η δημιουργία νέων ενεργειακών υποδομών υπό αμερικανική τεχνολογική και εμπορική επιρροή στο Ιράκ αποκτά σαφώς γεωπολιτική διάσταση.
Η Αμερική θέλει να γίνει ο «ενεργειακός προμηθευτής» της Μέσης Ανατολής
Οι ΗΠΑ διαθέτουν σήμερα τεράστια δυναμικότητα LNG και παραμένουν ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το OilPrice, οι αμερικανικές εγκαταστάσεις μετατρέπουν περίπου 18 δισ. κυβικά πόδια φυσικού αερίου ημερησίως σε LNG, ενώ η Energy Information Administration προβλέπει ότι η εξαγωγική δυναμικότητα θα διπλασιαστεί έως το 2031 σε σχέση με το 2024.
Αυτό δημιουργεί στην Ουάσιγκτον ένα ισχυρό γεωπολιτικό πλεονέκτημα.
Το μήνυμα είναι ότι όποιος ελέγχει τις ενεργειακές ροές μπορεί να επηρεάζει και τις πολιτικές επιλογές των κρατών που εξαρτώνται από αυτές.
Το μεγάλο αμερικανικό σχέδιο
Το LNG στο Ιράκ φαίνεται έτσι να αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής.
Η Ουάσιγκτον θέλει να ενισχύσει τους δεσμούς με τη Βαγδάτη, να περιορίσει την εξάρτησή της από το Ιράν, να ανακόψει την κινεζική επέκταση μέσω του Belt and Road Initiative και ταυτόχρονα να εντάξει το Ιράκ σε ένα ευρύτερο δίκτυο περιφερειακής συνεργασίας που συνδέεται με τις Abraham Accords.
Με άλλα λόγια, πίσω από έναν πλωτό τερματικό LNG στον Khor Al Zubair μπορεί να κρύβεται ένα πολύ μεγαλύτερο αμερικανικό γεωπολιτικό σχέδιο για τη Μέση Ανατολή.
Και αυτή τη φορά, το όπλο της Ουάσιγκτον δεν είναι ένα αεροπλανοφόρο.
Είναι το φυσικό αέριο.
www.bankingnews.gr
Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας φαινομενικά τεχνικός ενεργειακός σχεδιασμός: η κατασκευή του πρώτου τερματικού σταθμού εισαγωγής LNG στο Ιράκ, στον λιμένα Khor Al Zubair. Η λειτουργία του αναμένεται να ξεκινήσει το δεύτερο τρίμηνο του 2027.
Το έργο αναπτύσσεται, χρηματοδοτείται και θα λειτουργεί από την αμερικανική Excelerate Energy, η οποία ειδικεύεται στις πλωτές μονάδες αποθήκευσης και επαναεριοποίησης LNG.
Το πρώτο βήμα: ένα έργο 450 εκατ. δολαρίων
Η αρχική συμφωνία με το ιρακινό υπουργείο Ηλεκτρισμού προβλέπει προϋπολογισμό περίπου 450 εκατ. δολαρίων, αν και σύμφωνα με πηγή που επικαλείται το OilPrice, το ποσό αυτό ενδέχεται να αποτελέσει μόνο την αφετηρία.
Η Excelerate θα έχει ουσιαστικά τον πλήρη έλεγχο της εμπορικής ανάπτυξης της πλωτής υποδομής LNG, αναλαμβάνοντας έργα μηχανικής, προμήθειες, εκβάθυνση, διαμόρφωση του χώρου και αναβάθμιση των λιμενικών εγκαταστάσεων.
Ο σταθμός έχει σχεδιαστεί αρχικά για δυναμικότητα επαναεριοποίησης 500 εκατ. κυβικών ποδών ημερησίως, ενώ το Ιράκ έχει δεσμευτεί για ελάχιστη ημερήσια παραλαβή 250 εκατ. κυβικών ποδών.
Πρόκειται δηλαδή για κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή ενεργειακή επένδυση.
Το LNG ως «όπλο» της Ουάσιγκτον
Το OilPrice υποστηρίζει ότι η Ουάσιγκτον βλέπει το Ιράκ ως κρίσιμο πεδίο για την ανατροπή των σημερινών συσχετισμών στη Μέση Ανατολή.
Το Ιράκ παραμένει βαθιά συνδεδεμένο με το Ιράν σε οικονομικό, πολιτικό, στρατιωτικό και θρησκευτικό επίπεδο, ενώ ταυτόχρονα η Κίνα έχει αυξήσει δραματικά την παρουσία της μέσω συμφωνιών για πετρέλαιο, υποδομές και επενδύσεις.
Η αμερικανική στρατηγική, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι να χαλαρώσει τον δεσμό Βαγδάτης–Τεχεράνης και παράλληλα να περιορίσει την κινεζική διείσδυση.
Και το LNG μπορεί να αποτελέσει το βασικό εργαλείο.
Περισσότερο από το 90% των κρατικών εσόδων του Ιράκ εξακολουθεί να προέρχεται από πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Επομένως, όποιος αποκτά σημαντικό ρόλο στις ενεργειακές υποδομές της χώρας αποκτά δυνητικά και μεγαλύτερη επιρροή στις οικονομικές και γεωπολιτικές επιλογές της.
Στόχος: να σπάσει ο άξονας Ιράν–Ιράκ–Κίνας
Η Κίνα έχει οικοδομήσει ισχυρούς δεσμούς τόσο με το Ιράν όσο και με το Ιράκ.
Η συμφωνία Ιράν–Κίνας για 25 χρόνια και οι αντίστοιχες συμφωνίες του Πεκίνου με τη Βαγδάτη έχουν δημιουργήσει ένα ευρύ δίκτυο οικονομικών και ενεργειακών σχέσεων.
Η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το δημοσίευμα, επιχειρεί να κάνει το αντίστροφο: να μετατρέψει το Ιράκ από κρίκο της κινεζοϊρανικής επιρροής σε αμερικανικό ενεργειακό εταίρο.
Το LNG αποτελεί ιδανικό εργαλείο γι' αυτόν τον σκοπό, καθώς η ενεργειακή ασφάλεια έχει αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη σημασία μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Ο παράγοντας Hormuz
Η γεωπολιτική σημασία του σχεδίου αυξάνεται λόγω της θέσης του Ιράκ.
Ο Περσικός Κόλπος και τα ενεργειακά περάσματα της περιοχής βρίσκονται στο επίκεντρο της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου και LNG.
Το Ιράν έχει σημαντική επιρροή στα Στενά του Hormuz, ενώ η κατάσταση στην Ερυθρά Θάλασσα και στο Bab el-Mandeb έχει προσθέσει ακόμη έναν κρίσιμο παράγοντα κινδύνου για τις παγκόσμιες ενεργειακές ροές.
Σε αυτό το περιβάλλον, η δημιουργία νέων ενεργειακών υποδομών υπό αμερικανική τεχνολογική και εμπορική επιρροή στο Ιράκ αποκτά σαφώς γεωπολιτική διάσταση.
Η Αμερική θέλει να γίνει ο «ενεργειακός προμηθευτής» της Μέσης Ανατολής
Οι ΗΠΑ διαθέτουν σήμερα τεράστια δυναμικότητα LNG και παραμένουν ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το OilPrice, οι αμερικανικές εγκαταστάσεις μετατρέπουν περίπου 18 δισ. κυβικά πόδια φυσικού αερίου ημερησίως σε LNG, ενώ η Energy Information Administration προβλέπει ότι η εξαγωγική δυναμικότητα θα διπλασιαστεί έως το 2031 σε σχέση με το 2024.
Αυτό δημιουργεί στην Ουάσιγκτον ένα ισχυρό γεωπολιτικό πλεονέκτημα.
Το μήνυμα είναι ότι όποιος ελέγχει τις ενεργειακές ροές μπορεί να επηρεάζει και τις πολιτικές επιλογές των κρατών που εξαρτώνται από αυτές.
Το μεγάλο αμερικανικό σχέδιο
Το LNG στο Ιράκ φαίνεται έτσι να αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής.
Η Ουάσιγκτον θέλει να ενισχύσει τους δεσμούς με τη Βαγδάτη, να περιορίσει την εξάρτησή της από το Ιράν, να ανακόψει την κινεζική επέκταση μέσω του Belt and Road Initiative και ταυτόχρονα να εντάξει το Ιράκ σε ένα ευρύτερο δίκτυο περιφερειακής συνεργασίας που συνδέεται με τις Abraham Accords.
Με άλλα λόγια, πίσω από έναν πλωτό τερματικό LNG στον Khor Al Zubair μπορεί να κρύβεται ένα πολύ μεγαλύτερο αμερικανικό γεωπολιτικό σχέδιο για τη Μέση Ανατολή.
Και αυτή τη φορά, το όπλο της Ουάσιγκτον δεν είναι ένα αεροπλανοφόρο.
Είναι το φυσικό αέριο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών